Μεγάλη προσφορά για διαμονή στο Πήλιο για προσβάσιμες διακοπές!Εξασφαλίστε κουπόνι!

Έκπτωση 20% στην διαμονή μόνο για τους χρήστες του prosvasis, στο πανέμορφο και προσβάσιμο ξενοδοχείο Lagou Raxi Country Hotel, όπου εξασφάλισε για εσάς η ομάδα του prosvasis. Επικοινωνήστε μαζί μας για να λάβετε το κουπόνι έκπτωσης (τηλ. 6977685580, Καπογιαννόπουλος Βασίλης, Υπεύθυνος Επικοινωνίας Prosvasis).
Συνδυάζοντας πανέμορφα χωριά, ατμοσφαιρικούς ξενώνες σε ιστορικά αρχοντικά και mountain resorts, διαμονή μέσα στην υπέροχη φύση, ωραίες παραλίες, πληθωρική τοπική κουζίνα και τσιπουροκατανύξεις, το Βουνό των Κενταύρων δεν είναι τυχαία ένας από τους πιο δημοφιλείς προορισμούς στην Ελλάδα για όλες τις εποχές του χρόνου. Το μαγευτικό Πήλιο σας περιμένει να το ανακαλύψετε.

Το ΠΡΟΣΒΑΣΙΜΟ Lagou Raxi Country Hotel βρίσκεται σε υπερυψωμένη τοποθεσία στην άκρη του γραφικού και παρθένου χωριού Λαύκο. Διαθέτει εστιατόριο με μεσογειακή κουζίνα όπου οι επισκέπτες μπορούν να απολαύσουν μεσημεριανό γεύμα και δείπνο που παρασκευάζεται με ντόπια, βιολογικά προϊόντα και να συνεχίσουν στο wine bar διαλέγοντας το κρασί τους από μια μεγάλη ποικιλία κρασιών από τη Γαλλία, την Ιταλία και την Ελλάδα.
Σε απόσταση 1χλμ. θα βρείτε καφέ, εστιατόρια και καταστήματα. Η παραλία της Μηλίνας απέχει 7 χιλιόμετρα. Ο Βόλος απέχει 45 χιλιόμετρα και παρέχονται δωρεάν Wi-Fi και δωρεάν ιδιωτικός χώρος στάθμευσης.
Χωρίς τίτλο

Το ξενοδοχείο πιστεύουμε ότι έχει την καλύτερη θέα στην περιοχή – με τα νησιά του Παγασητικού Κόλπου στα δυτικά – μια εξαιρετική πανοραμική θέα του Πηλίου, του Βόλου και της Εύβοιας. Εμπνευσμένο από την πολυποίκιλη αρχιτεκτονική του Πηλίου, το ξενοδοχείο βρίσκεται κοντά στο όμορφο εκκλησάκι της Αγίας Παρασκευής που φωλιάζει ανάμεσα σε κυπαρίσσια με θέα στο χωριό.
Χωρίς τίτλο2

Μπορείτε να απολαύσετε την πισίνα, τον κήπο, το άνετο καθιστικό με το υπέροχο τζάκι του, το μπαρ και το εστιατόριο με την εξωτερική βεράντα. Το ξενοδοχείο διαθέτει βιβλιοθήκη, αίθουσα σεμιναρίων και μια μεγαλύτερη αίθουσα πολλαπλών χρήσεων για εκθέσεις, εκδηλώσεις και σεμινάρια. Δοκιμάστε το φρέσκο ψωμί από τον παραδοσιακό ξυλόφουρνο του χωριού. Απολαύστε ένα ποτό στο ηλιοβασίλεμα ή αφεθείτε στην ζεστασιά του τζακιού μας τους χειμωνιάτικους μήνες.

Χωρίς τίτλο3

Όλοι ο χώροι του ξενοδοχείου είναι προσβάσιμοι. Το ξενοδοχείο διαθέτει 2 ειδικά διαμορφωμένα δωμάτια για άτομα με αναπηρικό αμαξίδιο που βρίσκονται στο ισόγειο. Υπάρχει δωρεάν παρκινγκ με προσβασιμη την διαδρομή έως την ξεχωριστή είσοδο που είναι επίπεδη. Το εστιατόριο που βρίσκεται στο ισόγειο είναι προσβασιμο (χωρίς σκαλοπάτια) και διαθέτει κοινόχρηστο WC ΑμεΑ, και μπορείτε να πάτε έως και την πισίνα με την υπέροχη θέα, καθώς η διάδρομή είναι επίπεδη.
Χωρίς τίτλο4

Έκπτωση 20% στην διαμονή μόνο για τους χρήστες του prosvasis, στο πανέμορφο και προσβάσιμο ξενοδοχείο Lagou Raxi Country Hotel, όπου εξασφάλισε για εσάς η ομάδα του prosvasis. Επικοινωνήστε μαζί μας για να λάβετε το κουπόνι έκπτωσης (τηλ. 6977685580, Καπογιαννόπουλος Βασίλης, Υπεύθυνος Επικοινωνίας Prosvasis).

Χωρίς τίτλο

www.prosvasis.co
www.accessiblebooking.com

Μια μεγάλη αλήθεια…Τα ελληνικά ξενοδοχεία πρέπει να επενδύσουν στην προσβασιμότητα σε άτομα με κινητικά προβλήματα

Την εκτίμηση ότι ο ελληνικός τουρισμός μπορεί να αυξήσει εντυπωσιακά τις αφίξεις και τα έσοδα του, πάνω και από το 30%, εκτιμά ο φορέας πιστοποίησης peoplecert, αρκεί, όπως τονίστηκε σε σημερινή συνέντευξη, τα ελληνικά ξενοδοχεία να επενδύσουν στην προσβασιμότητα σε άτομα, με κινητικά προβλήματα και άλλες δυσχέρειες, όπως και ηλικιωμένοι.

_73036513_010723854-1

Προς την κατεύθυνση αυτή η peoplecert ανακοίνωσε σήμερα το ACCESSIBILITY PASS (www.accessibilitypass.org) μια πρωτοβουλία, που προέκυψε μέσω της συνεργασίας του δημοσίου και του ιδιωτικού τομέα. Έχει αναπτυχθεί από τον φορέα πιστοποίησης Peoplecert, με τη συνεργασία ειδικών επιστημόνων του Εθνικού Κέντρου Έρευνας και Τεχνολογικής Ανάπτυξης και όπως τονίστηκε είναι παγκόσμια καινοτομία. Είναι ένα διεθνές σήμα πιστοποίησης ξενοδοχειακών υποδομών και υπηρεσιών για προσβασιμότητα όλων των κατηγοριών εμποδιζόμενων ατόμων (ξεχωριστά σήματα για πολίτες με κινητικές, οπτικές, ακουστικές ή νοητικές αναπηρίες, αλλά και για ηλικιωμένους).
Συνάμα στο www.accessiblebooking.com είναι διαθέσιμα και τα ξενοδοχεία που έχουν την πιστοποίηση accessibility pass. Μπορείτε να βρείτε μια ποικιλία από προσβάσιμα ξενοδοχεία.
«Τα ελληνικά ξενοδοχεία μπορούν ν’ αυξήσουν τουλάχιστον κατά 35% τα έσοδά τους, εάν επενδύσουν στην προσβασιμότητα», εκτίμησε ο πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος του ομίλου Peoplecert κ. Βύρων Νικολαΐδης, μιλώντας σε δημοσιογράφους, υποστηρίζοντας ότι η ευρεία υιοθέτηση του προτύπου από τον ξενοδοχειακό κλάδο είναι καθοριστικής σημασίας για την αναβάθμιση των υπηρεσιών φιλοξενίας και ισότιμης εξυπηρέτησης, σύμφωνα με τις ατομικές ανάγκες του καθενός.
Το πρότυπο έχει ήδη υιοθετηθεί από 19 ξενοδοχεία στη χώρα. Επίσημα θα ξεκινήσει να διατίθεται από την ερχόμενη εβδομάδα στην ελληνική αγορά και από τον Ιανουάριο του 2015 διεθνώς, καθώς ήδη έχουν γίνει επαφές με ξενοδοχειακές αλυσίδες και ταξιδιωτικούς οργανισμούς. Το Αccessible booking είναι μια αρκετά χρήσιμη υπηρεσία , όπου παρέχει κράτηση αποκλειστικά και σε όσα ξενοδοχεία ανταποκρίνονται σε Άτομα με Αναπηρία και έχουν λάβει ACCESSIBILITY PASS.
Δεδομένου ότι η γενική ζήτηση για προσβασιμότητα στην Ευρώπη υπερβαίνει τα 127 εκατ. ανθρώπους, αριθμό που αντιπροσωπεύει το 27% του ευρωπαϊκού πληθυσμού στην Ευρωπαϊκή Ενωση, το θέμα του ισότιμου και προσβάσιμου τουρισμού βρίσκεται σε άμεση προτεραιότητα τα τελευταία έτη. Με την Οδηγία ΕΕ95/57/ΕC του 2011, η ΕΕ απαιτεί τα κράτη – μέλη να συμπεριλαμβάνουν στοιχεία προσβασιμότητας στα στατιστικά στοιχεία τουριστικών καταλυμάτων, ενώ η ομάδα εργασίας του Ευρωκοινοβουλίου εργάζεται πάνω στη σύνταξη μιας «Ευρωπαϊκής Πράξης Προσβασιμότητας» («European Disability Act – EEA»), η οποία αναμένεται να οδηγήσει στην επιβολή μιας ελάχιστης προσβασιμότητας στα τουριστικά καταλύματα πάνω από έναν ορισμένο αριθμό κρεβατιών, ως προϋπόθεσης για τη λήψη οποιασδήποτε μορφής κοινοτικής ή κρατικής επιδότησης.

πήγη http://www.tovima.gr/

www.prosvasis.co
www.accessiblebooking.com

Και τα άτομα με αναπηρίες έχουν δικαίωμα στον τουρισμό..!

dsc03445
Ο τουρισμός αποτελεί το βασικότερο τρόπο αναψυχής, ιδιαίτερα στις δυτικές χώρες, καθώς και μια μεγάλη βιομηχανία και σημαντική πηγή εσόδων, ιδίως για τις παραδοσιακές τουριστικές χώρες όπως η Ελλάδα, η Ιταλία και η Ισπανία. Παρά το γεγονός ότι όλοι οι άνθρωποι, χωρίς εξαίρεση, θα πρέπει να έχουν ίσες ευκαιρίες σε ό,τι αφορά στις παροχές του τουρισμού, ακόμη και σήμερα εξακολουθούν να υπάρχουν περιορισμοί ή ακόμη αποκλεισμοί όσον αφορά τα άτομα με ειδικές ανάγκες. Δεκάδες εκατομμύρια άνθρωποι με κινητικά προβλήματα και άλλες δυσχέρειες, όπως και ηλικιωμένοι επιθυμούν να ταξιδέψουν, αλλά δεν μπορούν γιατί είναι αφιλόξενο και πολλές φορές επικίνδυνο το δομημένο περιβάλλον. Οι επιχειρηματίες τουρισμού πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι η προσβασιμότητα εκτός από κοινωνική επιταγή, έχει και ισχυρή οικονομική βαρύτητα. Τα ελληνικά ξενοδοχεία μπορούν ν’ αυξήσουν τουλάχιστον κατά 35% τα έσοδά τους, εάν επενδύσουν στην προσβασιμότητα. Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας και τον Ο.Ο.Σ.Α.: Το ποσοστό των ατόμων με αναπηρία είναι περίπου 1.000.000.000, δηλαδή, το 15% του παγκόσμιου πληθυσμού Το ποσοστό των ατόμων ηλικίας άνω των 60 ετών είναι περίπου 800.000.000, το 12% του παγκόσμιου πληθυσμού Ενώ 2.200.000.000 άτομα, το 33% του παγκόσμιου πληθυσμού είναι οι φίλοι και οι συγγενείς ατόμων με αναπηρία Το 50% θα ταξίδευε περισσότερο εάν υπήρχε μεγαλύτερη προσβασιμότητα Το 60% έχει αρνητική τουριστική εμπειρία, σε σχέση με τον μέσο ταξιδιώτη χωρίς ανάγκες προσβασιμότητας Το 50% δηλώνει ότι η πραγματική κατάσταση που συναντούν στα ξενοδοχεία είναι χειρότερη από τη διαφημιζόμενη.Δράσεις στην Ευρωπαϊκή Ένωση Δεδομένου ότι η γενική ζήτηση για προσβασιμότητα στην Ευρώπη υπερβαίνει τα 127 εκατομμύρια ανθρώπους, αριθμό που αντιπροσωπεύει το 27% του ευρωπαϊκού πληθυσμού στην Ευρωπαϊκή Ένωση, το θέμα του ισότιμου και προσβάσιμου τουρισμού βρίσκεται σε άμεση προτεραιότητα τα τελευταία έτη. Με την Οδηγία ΕΕ95/57/ΕC του 2011, η ΕΕ απαιτεί τα κράτη-μέλη να συμπεριλαμβάνουν στοιχεία προσβασιμότητας στα στατιστικά στοιχεία τουριστικών καταλυμάτων, ενώ η ομάδα εργασίας του Ευρωκοινοβουλίου εργάζεται πάνω στη σύνταξη μιας “Ευρωπαϊκής Πράξης Προσβασιμότητας” (“European Disability Act – EEA”), που αναμένεται να οδηγήσει στην επιβολή μιας ελάχιστης προσβασιμότητας στα τουριστικά καταλύματα πάνω από έναν ορισμένο αριθμό κρεβατιών, ως προϋπόθεσης για τη λήψη οποιασδήποτε μορφής κοινοτικής ή κρατικής επιδότησης. Το ACCESSIBILITY PASS () αποτελεί μια καινοτόμο πρωτοβουλία, που προέκυψε μέσω συνεργασίας του δημοσίου και του ιδιωτικού τομέα. Έχει αναπτυχθεί από τον φορέα πιστοποίησης Peoplecert, με τη συνεργασία ειδικών επιστημόνων του Εθνικού Κέντρου Έρευνας και Τεχνολογικής Ανάπτυξης. Είναι ένα διεθνές σήμα πιστοποίησης ξενοδοχειακών υποδομών και υπηρεσιών για προσβασιμότητα όλων των κατηγοριών εμποδιζόμενων ατόμων (ξεχωριστά σήματα για πολίτες με κινητικές, οπτικές, ακουστικές ή νοητικές αναπηρίες, αλλά και για ηλικιωμένους). Πλεονεκτήματα / καινοτομίες: Το ACCESSIBILITY PASS: αξιολογεί την προσβασιμότητα των ξενοδοχείων και των συνεδριακών κέντρων μέσω επιτόπιων μετρήσεων από εξουσιοδοτημένους επιθεωρητές και προσφέρει έτσι αντικειμενική κατάταξη με βάση την προσβασιμότητά τους, καθώς και λεπτομερείς πληροφορίες για να μπορεί κάθε πολίτης να πραγματοποιεί μια σωστή και εμπεριστατωμένη επιλογή προσβάσιμων γι’ αυτόν καταλυμάτων. περιλαμβάνει σχετικό σύστημα εκπαίδευσης, εξέτασης και πιστοποίησης για όλες τις κατηγορίες εργαζομένων στον ξενοδοχειακό κλάδο, εξασφαλίζοντας ότι κάθε πιστοποιημένο μέλος του προσωπικού έχει λάβει την απαραίτητη κατάρτιση και τις γνώσεις που του επιτρέπουν να εξυπηρετήσει σωστά κάθε πελάτη με αναπηρία. Κατατάσσει την προσβασιμότητα των ξενοδοχείων και συνεδριακών κέντρων και απονέμει ξεχωριστά επίπεδα πιστοποίησης (A, ΑΑ, ΑΑΑ, ΑΑΑ+) για κάθε τύπο προσβασιμότητας. Ενσωματώνει 6 διεθνώς αποδεκτά εθνικά πρότυπα και 22 διεθνείς οδηγίες. Έχει αξιολογηθεί και φέρει την έγκριση περισσότερων από 20 φορέων σε 10 χώρες, οι οποίοι ειδικεύονται σε θέματα προσβασιμότητας και τρίτης ηλικίας. Χάρη στο σχεδιασμό της και τη διεθνή εμβέλειά της, η πιστοποίηση ACCESSIBILITY PASS πληροί όλες τις προϋποθέσεις, ώστε να εξελιχθεί σε ένα παγκόσμιο σημείο αναφοράς για τα άτομα με αναπηρίες και τους ηλικιωμένους, ενώ η ευρεία υιοθέτησή του από τον ξενοδοχειακό κλάδο είναι καθοριστικής σημασίας για την αναβάθμιση των υπηρεσιών φιλοξενίας και ισότιμης εξυπηρέτησης, σύμφωνα με τις ατομικές ανάγκες του καθενός.
Δημήτρης Μπαλής
Αναδημοσίευση από: driveandtravel.gr

Στο www.accessiblebooking.com προβάλλονται και όλα τα ξενοδοχεία που φέρουν την πιστοποίηση accessibillity pass.

Στο www.prosvasis.co υπάρχουν σημεία από καφετέριες, εστιατόρια μέχρι εκκλησίες,ταξί ΑμεΑ. Τα περισσότερα σημεία είναι στην περιοχή της Πάτρας από όπου ξεκίνησε το project. Γίνεται μια προσπάθεια να αυξηθούν ανά πόλεις. Ας συνδράμουμε όλοι..!

www.prosvasis.co
www.accessiblebooking.com

Ένα σπουδαίο Άρθρο!!!Ο «αντικαπιταλισμός» των «διανοούμενων»

Στο πολύ ενδιαφέρον site του minority opinion, συνάντησα ένα άρθρο του μακαρίτη Robert Nozick σχετικά με τον «αντικαπιταλισμό» που χαρακτηρίζει τους «διανοούμενους».Πριν σχολιάσω το εξαιρετικά ενδιαφέρον περιεχόμενό του,είναι αναγκαίες ορισμένες αποσαφηνίσεις.

ideal

Ο όρος «διανοούμενος» συνιστά έναν εξωραϊσμό αμφιβόλου περιεχομένου.Η απόπειρα ορισμού του είναι προβληματική.
Σύμφωνα με τη Wikipedia «ο διανοούμενος είναι ένα πρόσωπο που χρησιμοποιεί κατά κύριο λόγο τη διάνοια σε μια επαγγελματική ή ατομική capacity (δυνατότητα?χωρητικότητα?ικανότητα? Όποια ερμηνεία κι αν επιλέξουμε ο ορισμός είναι τουλάχιστον ασαφής)!
Το McMillan Dictionary προσεγγίζει πιο επιτυχημένα τον όρο:»ένα πρόσωπο που μπορεί να σκέφτεται ευφυώς και να κατανοεί περίπλοκες ιδέες ή θέματα» ή «ένα πρόσωπο με ευρύτητα παιδείας και ενδιαφέροντα σε τομείς όπως η επιστήμη,η τέχνη,η φιλοσοφία κλπ σε προχωρημένο στάδιο».
Ας παραδεχτούμε χάριν οικονομίας τη δυσκολία ικανοποιητικού ορισμού και ας θεωρήσουμε πως η εικόνα που έχουμε για το διανοούμενο περιγράφεται περίπου από τους παραπάνω ορισμούς.

Ας προσπεράσουμε την προειδοποίηση του Ηράκλειτου πως «πολυμαθίη νόον ού διδάσκει» (αποσπ.16) και ας θεωρήσουμε πως κατά κανόνα «ένας διαβασμένος άνθρωπος είναι συνήθως σκεπτόμενος».
Ας αφήσουμε επίσης κατά μέρος την «οντολογική φιλοσοφία» που περιφρονεί το Λόγο στις μεταφυσικές της αναζητήσεις και ας παραδεχτούμε την εργαλειακή χρησιμότητα του Λόγου στην επίλυση των ζητημάτων που θέτει η καθημερινότητα.
Αν υποθέσουμε-που κι αυτό χωράει αρκετή αμφισβήτηση-πως ο ακαδημαϊκός χώρος είναι το κατεξοχήν πεδίο συγχρωτισμού των «διανοούμενων», είναι σαφές,πως η συντριπτική πλειοψηφία των τελευταίων εμφορείται από σοσιαλιστικές αντιλήψεις.Σε κάθε περίπτωση είναι αντικαπιταλιστές.Ακόμη και όσοι ιδεολογικά αυτοπροσδιορίζονται ως «δεξιοί»,δηλώνουν ταυτόχρονα «αντικαπιταλιστές» στη μεγάλη τους πλειοψηφία.

Το ζήτημα αποκτά ενδιαφέρον διότι,μεταφερόμενο στο πεδίο της πολιτικής,πριμοδοτεί τη σοσιαλιστική ιδεολογία με κάποιου είδους «πιστοποιητικό ευφυίας» ή «ιδεολογικής ανωτερότητας»,από τη στιγμή που «οι περισσότεροι διανοούμενοι δηλώνουν σοσιαλιστές»! Σε επίπεδο συμβολισμών, συνιστά επιχείρημα υπέρ του σοσιαλισμού.

Παλιότερα,ήταν γνωστά τα δημοσκοπικά ευρήματα που έδειχναν την προτίμηση των «αποφοίτων ΑΕΙ» στο ΚΚΕ εσωτερικού ή στον μετέπειτα «ΣΥΝ».Οι πολιτικοί αντίπαλοί τους αποδέχονταν αυτό το γεγονός και τους επιφύλασσαν τον απαξιωτικό χαρακτηρισμό «κουλτουριάρηδες».
Ακόμη πιο παλιά,ήταν παγκοίνως αποδεκτή η ιδεολογική κυριαρχία των αριστερών φοιτητικών παρατάξεων στα Πανεπιστήμια.Ακόμη και τώρα,που η ΔΑΠ πρωτεύει στις εκλογές,τον τόνο στα φοιτητικά αιτήματα εξακολουθούν να δίνουν οι αριστερές παρατάξεις ενώ και οι ΔΑΠίτες συνδικαλιστές έχουν πλήρως υιοθετήσει τη ρητορική και την ατζέντα λειτουργίας των εμπειρότερων αριστερών «φοιτητοπατέρων».
Τί είδους «γοητεία» ασκεί λοιπόν ο σοσιαλισμός στους μορφωμένους?
Προφανώς το ερώτημα επιδέχεται πολλαπλών απαντήσεων.

Ο Nozick επιχειρεί μερικές ενδιαφέρουσες υποθέσεις.
Η πιο σημαντική κατά τη γνώμη μου έχει να κάνει με τη δομή του σχολείου: το ίδιο το εκπαιδευτικό περιβάλλον,ως μηχανισμός κεντρικού σχεδιασμού (central planning) υπό την αυθεντία του δασκάλου (και κατά προέκταση του μοναδικού συγγράμματος) καλλιεργεί στην αντίληψη του «καλού μαθητή» την ιδέα πως ο άνωθεν σχεδιασμός είναι «πνευματικά υπέρτερος» και πως η διανομή των αριστείων πρέπει να ελέγχεται από κάποια ανώτερη αρχή (τώρα το δάσκαλο,αργότερα το κράτος).
Είναι λοιπόν εξαιρετικά δύσκολο αυτός ο μαθητής να αποδεχτεί την «παράλογη» ιδέα της «αοράτου χειρός» και τον «άναρχο τρόπο λειτουργίας της αγοράς» ως αρετές υπερασπίσιμες.
Είναι εξαιρετικά ενοχλητικό να βλέπει τον χθεσινό «μπουμπούνα» της τάξης να εξελίσσεται σε επιτυχημένο επιχειρηματία και να αποκτά υπέρτερο εισόδημα από «το παιδί που έβγαλε Πανεπιστήμιο»!
Είναι «παράλογο» και ενδεχομένως «ανήθικο» για τον «καλό μαθητή»,ένας χώρος δίχως «πνευματικότητα»,η απρόσωπη αγορά,να επικυριαρχεί (ή έτσι αυτός να νομίζει) ως καθοριστικότερος της μόρφωσης στην καθημερινότητα των ανθρώπων.
Η αδυναμία ερμηνείας της αγοράς και η ταυτόχρονη διαπίστωση της σημασίας της (μετά την αποφοίτηση απ’το Πανεπιστήμιο των οραματισμών),αρχικά σοκάρει και σταδιακά μετατρέπεται σε διανοητικός σνομπισμός του «άξεστου πλήθους» που «δεν καταλαβαίνει» και «χειραγωγείται» από «χυδαία θεάματα και παράγωγα της υποκουλτούρας».

Ο «καλός μαθητής» εμπνέεται από πρότυπα «ιδεατής κοινωνικής οργάνωσης».Το δέλεαρ είναι ισχυρό από την εποχή του Πλάτωνα,ο οποίος οραματίζονταν την κοινωνία των φιλοσόφων-βασιλέων. Το «άξεστο πλήθος» που ομνύει στον «αχαλίνωτο καταναλωτισμό»,του προξενεί αποστροφή. Θέλει να το «εκπαιδεύσει»,να του υποδείξει άλλες μορφές διασκέδασης και άλλα πρότυπα συμπεριφοράς.Πεπεισμένος για την ανωτερότητα των δικών του προτύπων,εύκολα συναινεί σε μια «άνωθεν επιβεβλημένη επιχείρηση διαφωτισμού των μαζών». Ο καπιταλισμός που «δεν έχει αξίες» παρά μόνο «το κυνήγι του χρήματος»,προσλαμβάνεται ως φρικώδης μικρόνοια!

Υπάρχουν κι άλλες πηγές αντι-καπιταλιστικής mentalite: η Χριστιανική ηθική,τα ευαγγελικά αποσπάσματα που καταδικάζουν τους πλούσιους και εξυμνούν την πενία,τα κηρύγματα των ιερέων που περιφρονούν «τον υλικό κόσμο του χρήματος» είναι-στην Ελλάδα-ένας ισχυρός πυλώνας διαμόρφωσης αντιλήψεων.Είναι ενδιαφέρον πως η αντικαπιταλιστική κριτική με όρους χριστιανικής δογματικής δεν αποτελεί αποκλειστικότητα των «αντικαπιταλιστών της δεξιάς» όπως θα ήταν ίσως αναμενόμενο.Υπάρχει και στο σοσιαλιστικό χώρο μια «χριστιανική συνιστώσα» με ιδιαίτερα μαχητική αντικαπιταλιστική στάση.Θυμίζω τους «αναρχοχριστιανούς» της Θεολογικής του ΑΠΘ και τους «χριστιανούς-εκτελεστές της 17Ν».

Η αντικαπιταλιστική προδιάθεση των διανοούμενων έχει και άλλη μια παράμετρο: την εφεκτική τους στάση,την ευμενή ουδετερότητα,τη σιωπή,απέναντι στα πεπραγμένα των σοσιαλιστικών καθεστώτων.Το 1989,συντελέστηκε μια κοσμογονία,η κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού.Οι διανοούμενοι είναι προθυμότεροι να υποστηρίξουν πως απέτυχε μια μορφή εφαρμογής του σοσιαλισμού,αλλά επ’ουδενί ο σοσιαλισμός καθεαυτός! Σήμερα,τα εναπομείναντα σοσιαλιστικά καθεστώτα ανά τον κόσμο είναι καθεστώτα μονοκομματικής δικτατορίας.Κι όμως,οι διανοούμενοι και τα media,επιμένουν να χαρακτηρίζουν τους επικεφαλής τους ως «ηγέτες»,αποφεύγοντας επιμελώς τη χρήση του όρου «δικτάτορας». Οι γλωσσικοί όροι,όταν πρόκειται για τα αδιέξοδα του σοσιαλισμού,είναι επιμελώς εξωραϊσμένοι…

Από την άλλη μεριά,θα πρέπει να ορίσουμε τον καπιταλισμό,για να κατανοήσουμε τον αντικαπιταλισμό.
Σύμφωνα με τη Wikipedia «καπιταλισμός είναι το οικονομικό σύστημα που βασίζεται στην ατομική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής και δημιουργεί αγαθά ή παρέχει υπηρεσίες με σκοπό το κέρδος».
Σύμφωνα με τον ορισμό της Ayn Rand («Capitalism,the unknown ideal») «ο καπιταλισμός είναι ένα κοινωνικό σύστημα βασισμένο στην αναγνώριση των ατομικών δικαιωμάτων-και του δικαιώματος της ιδιοκτησίας-στο οποίο κάθε ιδιοκτησία είναι ατομική».
Ο πρώτος ορισμός είναι αυστηρά οικονομικός,ο δεύτερος κοινωνικός.Επιπλέον,ο ορισμός της Rand ενέχει ένα είδος «καθαρότητας»: στον καπιταλισμό κάθε ιδιοκτησία είναι ατομική,άρα τα κοινωνικά καθεστώτα στα οποία υπάρχει και κρατική ιδιοκτησία (όπως οι μικτού τύπου οικονομίες που πλειοψηφούν σήμερα στη Δύση) δεν είναι καπιταλιστικά με την «καθαρή» έννοια του όρου.
Ασφαλώς υπάρχουν και άλλες ερμηνείες του καπιταλισμού.λιγότερο ή περισσότερο περιεκτικές,αλλά νομίζω πως τα βασικά χαρακτηριστικά του είναι αυτά.Ιδιωτική επιχειρηματικότητα και οικονομικός ανταγωνισμός αφενός, πολιτικός φιλελευθερισμός και κοινοβουλευτική δημοκρατία αφετέρου.
Υπάρχει επίσης το πείραμα της Κίνας,ένα μοντέλο «κρατικού καπιταλισμού» το οποίο προσπαθεί να συνδυάσει την επιχειρηματικότητα με τον πολιτικό έλεγχο και-κατά τη γνώμη μου-δεν τα καταφέρνει: η ζυγαριά γέρνει προς τη δυσάρεστη πλευρά της πολιτικής ανελευθερίας.
Γεγονός πάντως είναι πως οι επικριτές του καπιταλισμού,σπανίως επικεντρώνονται στο οικονομικό του σκέλος.Κατά κανόνα αναγνωρίζουν την αποτελεσματικότητά του στην παραγωγή πλούτου,οπότε η κριτική τους αφορά άλλες πτυχές: ζητήματα διανομής του πλούτου,ζητήματα οικονομικών και πολιτικών ανισοτήτων,οικολογικές ανησυχίες κλπ.

Προφανώς,υπάρχουν πολλές παρεξηγήσεις στη ρίζα των παρερμηνειών του καπιταλισμού,καθώς και σημαντικού βαθμού άγνοια στη βάση της δαιμονοποίησής του.Το ζήτημα δεν εξετάζεται εδώ.
Έχει όμως σημασία-όπως σωστά τονίζει η Ayn Rand- η ανίχνευση του ηθικού του περιεχομένου.»Κάθε ιδεολογία» γράφει η Rand («Capitalism,the unknown ideal») «χρειάζεται ένα ηθικό περιεχόμενο.Δίχως αυτό δεν μπορεί να επιβιώσει.Η ηθική υπεροχή του καπιταλισμού,δεν έγκειται στο ο’τι είναι το αποτελεσματικότερο σύστημα παραγωγής πλούτου.Αυτό είναι κάτι που αναγνωρίζουν και οι αντίπαλοί του.Η ηθική του υπεροχή συνίσταται στο ο’τι είναι το μοναδικό σύστημα που επιτρέπει την ευόδωση των ατομικών δικαιωμάτων.Η σύλληψη της έννοιας των δικαιωμάτων του ανθρώπου,προϋποθέτει την αντίληψη του ανθρώπου ως νοούντος υποκειμένου που διαθέτει ελεύθερη βούληση και -συνεπώς- το δικαίωμα των επιλογών στη ζωή.Ο καπιταλισμός είναι το μόνο σύστημα που επιτρέπει στον άνθρωπο την ελευθερία των ατομικών επιλογών,δίχως βέβαια να του εγγυάται την επιτυχία». Είναι άλλο πράγμα η επιδίωξη της ευτυχίας («the pursuit of happiness») που επιτρέπει ο καπιταλισμός και άλλο η ευτυχία («happiness») που υπόσχεται ο σοσιαλισμός…

Και αναπόφευκτα,η συνεπής προάσπιση των φιλελεύθερων αιτημάτων (πρωτείο του ατόμου, το άτομο τελικός σκοπός δι’εαυτόν, ελευθερία επιλογών, ατομικές πολιτικές ελευθερίες κλπ) οδηγεί στην οικονομική αποδοχή του καπιταλιστικού μοντέλου.
Είναι παράδοξο πράγματι,οι πολίτες των δυτικών φιλελεύθερων δημοκρατιών,να απολαμβάνουν ατομικές ελευθερίες εν μέσω καπιταλιστικών οικονομιών (έστω μικτού τύπου) και ταυτόχρονα να γοητεύονται από τον σοσιαλιστικό εξωτισμό της Κούβας ή να σιωπούν μπροστά στο σοσιαλιστικό μαυσωλείο της Β.Κορέας.
Συνιστά ίσως αυτό,την ισχυρότερη απόδειξη πως αγνοούν τη σημασία του καπιταλισμού στην εμπέδωση της πολιτικής ελευθερίας.

Ακόμη και μεγάλοι διανοητές περιπίπτουν σε αντιφάσεις.Ο Milton Friedman, συνεπής θιασώτης του φιλελεύθερου καπιταλισμού υποστήριξε την άποψη πως η υιοθέτηση ενός μοντέλου ελεύθερης οικονομίας θα οδηγήσει νομοτελειακά στην πολιτική φιλελευθεροποίηση του καθεστώτος που θα το εφαρμόσει (π.χ Κίνα).Και τούτο παρόλο που ο ίδιος ,στο «Free to choose», μιλώντας για τον καπιταλισμό τον θεωρεί «αναγκαίο αλλά όχι ικανό εγγυητή των πολιτικών ελευθεριών» («necessary but not efficient precondition»).Πρόκειται για ιδέα η οποία δεν επιβεβαιώνεται στην πράξη και πως άλλωστε θα μπορούσε?
Η ελευθερία -γράφει σωστά η Ayn Rand- μπορεί να είναι το αποτέλεσμα της επιλογής, ποτέ όμως του καταναγκασμού.Δεν μπορείς να διατάξεις κάποιον να είναι ελεύθερος.Ένας άνθρωπος μπορεί να επιλέξει την ελευθερία ή όχι,αλλά ποτέ δεν μπορεί να εκβιαστεί να την υιοθετήσει.Καταναγκαστική ελευθερία είναι «condradiction in terms» (οξύμωρον).Το πείραμα της Κίνας,δεν μπορεί να οδηγήσει στην πολιτική ελευθερία ,όσο το καθεστώς παραμένει ανελεύθερο.Αν λάθεψε σ’αυτό ο μεγάλος Friedman, πώς να μπορέσουμε εμείς να διακρίνουμε κάθε στιγμή την, ενίοτε όχι τόσο προφανή, συσχέτιση καπιταλισμού και ελευθερίας?

Η προάσπιση του καπιταλισμού σήμερα,εν μέσω κρίσης,δεν οφείλεται σε άκριτη αποδοχή του ως δήθεν «τέλειου συστήματος».Τέτοιο δεν πρόκειται ποτέ να υπάρξει,αν μιλάμε για κοινωνίες ανθρώπων.Περισσότερο εκφράζει την πεποίθησή μου πως ο καπιταλισμός είναι άδικα κατασυκοφαντημένος.Πρόκειται για το σύστημα που εκτίναξε το επίπεδο διαβίωσης της ανθρωπότητας σε πρωτοφανή,αδιανόητα υψηλά επίπεδα και ταυτόχρονα προώθησε αποφασιστικά τις πολιτικές ελευθερίες.Ο σοσιαλισμός,αντίθετα,οποτεδήποτε και οπουδήποτε κι αν εφαρμόστηκε (ή εφαρμόζεται),οδήγησε σε οικονομικά αδιέξοδα και πολιτικό ολοκληρωτισμό.

Ο «κακός μαθητής» της τάξης με τη σφεντόνα στην κωλότσεπη,σκορπάει το σπαρταριστό του γέλιο στο σύμπαν…

Πηγή:http://nikorestis.blogspot.gr/

www.prosvasis.co
www.accessiblebooking.com

Ένα σπουδαίο άρθρο: Ο φίλος μου ο Ηλίας…

Ένα παιδί που γνωρίζει πως τίποτα δεν είναι δεδομένο…

iliasout
Τον Ηλία εγώ τον ξέρω από το ESN (είμαι και εγώ καπακοκόριτσο), μια από τις βασικές του ασχολίες. Από τον Μάρτιο του 2010 μπήκε γιατί του άρεσε το exchangeability, το πρόγραμμα ανταλλαγής φοιτητών με αναπηρία. Τον ενδιέφερε να βοηθήσει για να προωθήσει το project. Του αρέσει και το εθελοντικό κλίμα, γενικότερα. Όπου υπάρχει κίνημα αλληλεγγύης, θα τον δεις να συμμετέχει ενεργά και με άποψη.

Αυτό τον καιρό διαβάζει μανιωδώς.«Τώρα έχω διάβασμα για την εξεταστική. Είμαι στο 8ο έτος στην πληροφορική. Άστα να πάνε. Το έχω αργήσει πολύ το πτυχίο. Χρωστάω 5 μαθήματα. Με έχουν “φάει οι ασχολίες».

Λατρεύει τα επιτραπέζια, συμμετέχει σε τουρνουά. Αγαπάει και το ιντερνετ. Είναι προσπελάσιμο για όλους. Τρελαίνεται για παιχνιδοκονσόλες. Βλέπει πολλές ταινίες και πολύ πολύ μπάσκετ. «Το μπάσκετ είναι πιο υγιής αθλητισμός, με μεγαλύτερο ήθος. Μικρός έκανα πρωταθλητισμό στην κολύμβηση. Μετά, λόγω της μυϊκής δυσπλασίας, άρχισα να χάνω δυνάμεις και σταμάτησα. Άρχισαν να αλλάζουν αυτά που μπορούσα να κάνω. Και ασχολήθηκα με το μπότσια, ένα παρολυμπιακό άθλημα».

Τον βλέπω πολύ ανοιχτό και ακομπλεξάριστο. Θέλω να πει κάτι στα παιδιά που μπορεί να τον διαβάζουν και να έχουν κάποια αναπηρία. «Τα άτομα με αναπηρία δεν είμαστε ήρωες ή κάτι τέτοιο.Και όσα παιδιά είναι ανάπηρα και έχουν παρόμοια προβλήματα θα πρέπει να ασχολούνται με πάρα πολλά πράγματα. Να συμμετέχουν σε πολλά πράγματα. Είναι σημαντική και η παιδεία από το σπίτι στο θέμα αναπηρία. Εμένα, ας πούμε, η μαμά μου με ενθάρρυνε, μου έλεγε ότι τη ζωή μας την φτιάχνουμε εμείς. Ότι πρέπει να είμαστε δυνατοί, να πιστεύουμε στον εαυτό μας. Πρέπει να είσαι κοινωνικός. Να μιλάς με τον κόσμο. Να εξελίσσεις την ζωή σου. Να την πας ένα βήμα πιο πέρα. Έχω δεχτεί bullyiηg. Έχω χάσει φίλο λόγω της αναπηρίας μου. Ερχόταν σπίτι μου αλλά δεν ήθελε να κυκλοφορούμε μαζί, να βγαίνουμε έξω. Στα 18 που έκατσα στο καρότσι, έχασα και άλλους φίλους. Έχω κλάψει κιόλας. Αλλά ανανεώθηκε ο κύκλος μου και είδα ποιοι άνθρωποι είναι πραγματικά δίπλα μου. Το πιο σημαντικό είναι να έχεις καλούς φίλους δίπλα σου, που να μπορείς να μοιραστείς πράγματα μαζί τους. Η συντροφικότητα για μένα είναι η μεγαλύτερη ευτυχία. Όχι στο καθαρά εpωτικό κομμάτι. Μεγαλύτερός μου φόβος είναι η μοναξιά. Δεν θα μου άρεσε να μην έχω φίλους ή ανθρώπους γύρω μου».

Μου μιλάει για την Αθήνα. «Αθήνα. Χμμμ. Οι δυσκολίες είναι η πρόσβαση στο δομημένο χώρο. Αυτή είναι η μεγαλύτερη δυσκολία των ατόμων με κινητική αναπηρία. Για παράδειγμα, καθόμαστε τώρα εδώ, είναι καλοκαίρι και τα τραπέζια είναι έξω. Μια χαρά. Σκέψου ότι αν ήταν χειμώνας, δεν θα μπορούσαμε να μπούμε μέσα γιατί έχει ένα σκαλάκι που πρέπει να το κατέβεις και εγώ δεν μπορώ. Επίσης, τα μέσα μεταφοράς είναι ένα πολύ δύσκολο κομμάτι της καθημερινότητάς μου. Μερικά έχουν ράμπες αλλά μπορεί και να μην λειτουργούν. Η συντήρηση είναι υποτυπώδης. Οπότε, όταν ξεκινάς για κάποιο μέρος δεν ξέρεις ούτε πότε θα φτάσεις, ούτε τα εμπόδια. Είναι μια περιπέτεια. Αν μου πεις πάμε εκεί για καφέ, δεν είναι τόσο εύκολη απόφαση. Πρέπει να ξέρω ποιος δρόμος έχει μεγαλύτερη ασφάλεια, πού έχει ράμπες. Πρέπει να σκεφτώ περισσότερο πώς θα πάω στο ανάλογο μέρος. Άσε που φοβάμαι να μην μείνω από μπαταρία στο αμαξίδιο. Αν μείνεις από μπαταρία, να μην σου τύχει. Ευτυχώς, γίνανε πολλά πράγματα με τους παρολυμπιακούς του 2004. Αν δεν ήταν οι παρολυμπιακοί, δεν ξέρω πότε και αν θα γίνονταν όλα αυτά. Σίγουρα θα αργούσαν πολύ να γίνουν»

Δεν φαίνεται όμως να του την σπάει αυτό τόσο πολύ πια. Ίσως έχει συνηθίσει. «Απλά προσπαθώ να δω την θετική πλευρά. Όταν είναι να πάω μια βόλτα για να δω τους φίλους μου βγάζω το δύσκολο κομμάτι του να πας και λέω θα δω ανθρώπους που γουστάρω. Οπότε αυτό μου δίνει ένα point για να το ξεπεράσω αυτό. Προφανώς έχω σπαστεί και νευριάσει πολλές φορές. Αλλά το βλέπω αλλιώς πια. Άλλωστε, την Αθήνα την αγαπάω. Ειδικά το καλοκαίρι. Μου αρέσει το Γκάζι που έχει διάφορα μουσικά event, συναυλίες στην Τεχνόπολη. Είμαι της συναυλίας. Γενικά μου αρέσουν τα υπαίθρια πράγματα, τα έξω. Μου αρέσουν και τα πάρτι, να κουνηθούμε λίγο. Σε πιο μοναχικές στιγμές ακούω και μπαλάντες».

Η συζήτηση πάει στον έρωτα και στο σε3. «Ο έpωτας παίζει πολύ σημαντικό ρόλο στις ζωές όλων των ανθρώπων. Αυτό κι αν είναι μεγάλο κομμάτι για συζήτηση. Είναι το πιο σκληρό και το πιο όμορφο κομμάτι για όλους τους ανθρώπους. Έχω 4 μήνες σχέση. Μην βλέπεις την μπλούζα μου που είναι για να διαλύσεις σχέση. Είμαι εpωτευμένος. Έχω φάει εpωτικές απογοητεύσεις. Αλλά όχι χοντρές και με άσχημο τρόπο. Εγώ αυτό που παθαίνω είναι ότι μπαίνω στο friend zone εύκολα. Όσον αφορά στο σε3, είναι μια συλλογική ανάγκη, οπότε όλοι την σκέφτονται. Κάνω σεξ. Συνήθως, στις περιπτώσεις ατόμων με αναπηρία, το πιο κινητικά άτομο βοηθά το άτομο με λιγότερη κινητικότητα».

Ο Ηλίας είχε βάλει υποψηφιότητα και για δημοτικός σύμβουλος. «Είχα πολιτική άποψη από το λύκειο. Μου άρεσε να διαβάζω πράγματα. Συμμετείχα και στα κοινά του σχολείου. Όταν έγινα φοιτητής, συμμετείχα σε πορείες. Ύστερα, έφτιαξα ένα βίντεο σχετικά με την προσβασιμότητα στον δήμο Ζωγράφου. Τραβήξαμε βίντεο δύσκολα σημεία, που δεν έχουν φτιαχτεί, που δεν έχουν ράμπες, που θα μπορούσαν να γίνουν διάφορα πράγματα. Αυτό κυκλοφόρησε στην εφημερίδα. Το είδανε και τους άρεσαν αυτά που είπα και οι προτάσεις μου. Και έτσι μου προτάθηκε να μπω στον συνδυασμό. Ήμουν υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος. Ήμουν ιδεολογικά και κοντά στον συνδυασμό και μπήκα. Σκέφτηκα τι άλλες προτάσεις μπορώ να κάνω για την περιοχή. Όχι μόνο προτάσεις που αφορούν στα άτομα με αναπηρίες. Το να βοηθήσεις στον δήμο σου όπως μπορείς είναι υποχρέωση του καθενός. Αν γινόμουν πρωθυπουργός για μια μέρα, το πρώτο που θα άλλαζα είναι η παιδεία. Είναι ο τομέας που μπορεί να φτιάξει όλη την κοινωνία. Να εισάγουμε την έννοια της σωστής παιδείας και να μην θεοποιούμε τόσο την ύλη. Φτάνει πια με τον υλισμό».

Έχει άποψη για όλα. Και γι’ αυτό παίρνω την ευκαιρία να τον ρωτήσω για ένα σαράκι που με τρώει. Την λέξη αναπηρία. «Η λέξη αναπηρία είναι όντως τόσο κακιά;». «Εμένα δεν με ενοχλεί. Αν νομίζεις ότι αυτό που σε αντιπροσωπεύει πάντα είναι η αναπηρία σου, αυτό θα νομίζεις ότι είναι. Αν είναι ο χαρακτήρας σου, θα κοιτάνε εσένα. Δεν εκφράζει η αναπηρία έναν άνθρωπο. Είναι ψυχολογικό όλο αυτό. Ειδικά σε ηλικίες εφηβείας, είναι πιο δύσκολο. Θέλει ειδικό χειρισμό. Όταν είσαι έφηβος είναι εύκολο να πέσεις στην παγίδα ότι είσαι ανάπηρος μόνο και τίποτε άλλο. Το πιο σωστό είναι να λέμε άτομα με αναπηρία. Πρέπει κάπως να χαρακτηρίσεις αυτή την ομάδα ανθρώπων. Είναι λογικό. Και όσον αφορά όλο αυτό το ταμπού, τα τελευταία 5 χρόνια έχω δει πως η νέα γενιά έχει αποβάλλει πολλά ταμπού. Το θέμα αναπηρία δείχνει να μην τους απασχολεί τουλάχιστον στην άμεση συναναστροφή. Παλιά υπήρχε μια δυσκολία, θεωρούσαν ότι τα άτομα με αναπηρία είναι μια πολύ ιδιαίτερη ομάδα του πληθυσμού, δεν υπήρχε ισάξια αντιμετώπιση. Τώρα οι νέοι έχουν μεγαλύτερη αποδοχή ,γενικότερα. Έχουν μάθει, έχουν διαβάσει. Έχω δεχτεί βέβαια χλευασμό. Στην παιδική ηλικία μέχρι και το γυμνάσιο υπήρχε αυτό. Όταν το βιώνεις, σε στεναχωρεί. Λες «γιατί να το βιώνω εγώ, δεν είναι κάτι που επέλεξα». Το είχα περισσότερο αυτό γιατί παλαιότερα περπατούσα. Περπατούσα στις μύτες και είχα και λόρδωση. Η εικόνα του διαφορετικού ήταν πολύ χτυπητή σε πολύ μικρές ηλικίες. Τα παιδιά το έχουν αυτό. Είναι λίγο σκληρά με το διαφορετικό στις μικρές ηλικίες. Για αυτό δεν ευθύνεται μόνο η οικογένεια. Ευθύνονται και τα ανθρώπινα ένστικτα. Το διαφορετικό είναι ξένο, άρα άγνωστο, άρα φόβος. Μετά αποβάλλεται αυτό. Απλά είναι τα ένστικτα και η αθωότητα που κυριαρχούν στις μικρότερες ηλικίες. Ένα ενήλικας μπορεί να αισθάνεται το ίδιο αλλά να φαίνεται πολύ διαφορετικό. Μπορεί να έχει ακριβώς το ίδιο συναίσθημα αλλά το δείχνει με άλλους τρόπους. Δεν θα σε σπρώξει όπως σου κάνουν στο σχολείο αλλά μπορεί να μην σε δεχτεί στον χώρο εργασίας για παράδειγμα. Και να σου κόψει έτσι, μόνιμα τα φτερά. Πιστεύω ότι ευτυχώς είναι η μειοψηφία ρατσιστική σε αυτό. Κάποτε ήταν η πλειοψηφία».

Το παράπονό του είναι ότι δεν μπορεί να εξερευνήσει την Ελλάδα με τους φίλους του, με ένα backpack. «Να πάρω ένα σακίδιο και να ταξιδέψω. Αυτό θέλω». Έχει άλλο ένα παράπονο. «Δεν μπήκαμε στους 8 ρε γaμώτo. Ακόμα πονάω. Στον ύπνο μου το βλέπω».

Ο Ηλίας ή αλλιώς ύαινα – τον φωνάζουν έτσι οι φίλοι του γιατί τρώει πάρα πολύ κρέας και άμα δεν φάει λίγες μέρες, του πέφτει η ψυχολογία – κλείνει την συζήτησή μας με αισιόδοξα μηνύματα. «Όποιος έχει αναπηρία, πρέπει να ξέρει πως δεν είναι μόνος του. Υπάρχουν άτομα γύρω του να απευθυνθεί ώστε να σταματήσει αυτό. Πρέπει να κοιτάει να είναι αυτός σωστός με τους γύρω του, να μην τον νοιάζουν αυτά που ακούει, αλλά να προσπαθεί αυτός ανεπηρέαστος να ακολουθήσει την ζωή την οποία έχει επιλέξει και θέλει να κάνει. Να μην μασάει. Οι άλλοι θα μας επιβραβεύουν, θα μας κριτικάρουν. Το περιβάλλον και ο τρόπος ζωής μου μού έδειξαν ότι τίποτα δεν είναι δεδομένο στην ζωή και ότι για όλα πρέπει να αγωνιζόμαστε για να πετύχουμε πράγματα. Οι αδικίες της ζωής ρε παιδί μου είναι πολλές. Το θέμα είναι να μην τους δίνεις σημασία».

Τον ευχαριστώ για την ωραία κουβέντα, τον χαιρετάω και τον αφήνω στον Άλεξ, το φωτογράφο. Το καλοκαίρι αν προλάβω, θα πάω να τον βρω στο Λευκαντί. Σίγουρα έχει κι άλλα να μου πει.

Περισσότερα: Ένα σπουδαίο άρθρο: Ο φίλος μου ο Ηλίας – Akous. Living

Κείμενο: Μαίρη Βαμβακά
Συνέντευξη: Μαίρη Βαμβακά, Φίλιππος Γαβριηλίδης
Φωτογραφίες: Αλέξανδρος Ακρίβος
πηγή: grekamag.gr

www.prosvasis.co
www.accessiblebooking.com

Οι Δραματικές Σχολές άβατο για τους ανάπηρους…!

Το εργαστήρι «Θέ.Αμ.Α» διεκδικεί το δικαίωμα στη θεατρική εκπαίδευση

Για να σπουδάσεις ηθοποιός πρέπει να είσαι αρτιμελής! Το «Θε.Αμ.Α.» απευθύνεται κυρίως σε άτομα με κινητικά προβλήματα και ανεβάζει αξιόλογες παραστάσεις, όπως η πρόσφατη με το «Zoo» του Αλμπι. Δέχεται, όμως, και μη ΑμεΑ προωθώντας την αλληλεπίδραση κι ένα θέατρο που είναι πέρα από την αναπηρία.
Της Νόρας Ράλλη

g222e3433tFile
Ο Μιχάλης Ταμπούκας με τον Πάνο Ζουρνατζίδη Φωτ.: Γεωργία Σιέττου, Στέλιος Δανιήλ
Ο Μιχάλης Ταμπούκας με τον Πάνο Ζουρνατζίδη
Φωτ.: Γεωργία Σιέττου, Στέλιος Δανιήλ
Είναι μια λέξη που χρησιμοποιείται ευρέως και όχι πάντα με θετικό πρόσημο. Θέαμα… «φαντασμαγορικό θέαμα», «ένα θέαμα εντυπώσεων», «γίναμε θέαμα»… Η λέξη επανακαθορίζεται από το ομώνυμο Θέατρο Ατόμων με Αναπηρία, «Θέ.Αμ.Α.». Απευθύνεται κυρίως σε άτομα με κινητικά προβλήματα και φιλοδοξεί στην ίδρυση της πρώτης Ανώτερης Σχολής Δραματικής Τέχνης γι΄ αυτά, συμπεριλαμβάνοντας και άλλες παθήσεις. Ουσιαστικά, πρόκειται για το μοναδικό επαγγελματικό θέατρο στην Ελλάδα, με ηθοποιούς με κινητικές αναπηρίες στην κύρια σύνθεσή του. Αμφισβητεί, έτσι, με τον πιο γόνιμο τρόπο την προϋπόθεση της αρτιμέλειας, ως βασικό κριτήριο που έχει θεσπίσει το υπουργείο Πολιτισμού για την εισαγωγή στις Ανώτερες Σχολές Δραματικής Τέχνης (Π.Δ. 370/1983, Αρθρο 8, γ παρ.).

Παρότι τα ΑμεΑ ξεπερνούν το 9% του πληθυσμού της χώρας, παρότι έχουν ίσες υποχρεώσεις με όλους, δεν φαίνεται να συμβαίνει το ίδιο και με τα δικαιώματα. Από το να μην μπορούν να κινηθούν με ευκολία στους δρόμους μέχρι το να στερούνται της δυνατότητας να γίνουν επαγγελματίες ηθοποιοί. Κάτι, που στις περισσότερες αναπτυγμένες χώρες του εξωτερικού είναι γεγονός. Για να καλυφθεί η σοβαρή αυτή ανάγκη, δημιουργήθηκε το θεατρικό εργαστήρι «Θέ.Αμ.Α.». Απαραίτητη προϋπόθεση για την ύπαρξή του είναι η συμμετοχή στα τμήματα του εργαστηρίου και μη ΑμεΑ (σε ποσοστό έως 30%), προωθώντας με τον τρόπο αυτό την ομαλή ένταξη προς την κοινωνική συμμετοχή μέσω της αλληλεπίδρασης ΑμεΑ και μη, και ταυτόχρονα την παιδαγωγικά ορθή μέθοδο θεατρικής διδασκαλίας και αγωγής.

Εμπνευστής της ιδέας και υπεύθυνος της ομάδας είναι ο Βασίλης Οικονόμου (ηθοποιός ΑμεΑ – σκηνοθέτης), που, αγνοώντας τον κανόνα περί αρτιμέλειας, έδωσε πριν χρόνια το «παρών» στις εισαγωγικές εξετάσεις Ανώτερων Σχολών Δραματικής Τέχνης του υπουργείου Πολιτισμού και με την επιτυχία του έδωσε και τα πρώτα ψήγματα γόνιμης αμφισβήτησης αυτού του κανονισμού. Η δουλειά του είναι διεθνώς αναγνωρισμένη με ομιλίες για τη σύγχρονη θεατρική πραγματικότητα σε διεπιστημονικά συνέδρια και master classes (πέρυσι, προσκεκλημένος στο θέατρο Taganka της Μόσχας έδωσε master class υποκριτικής με θέμα «Ο χώρος και ο χρόνος στην Αρχαία Ελληνική Τραγωδία»).

Ηδη από το 2010 η ομάδα έχει παρουσιάσει τη «Λάμια» της Λίνας Αμπντελχαμίντ, την παράσταση «Ηρωες και Μύθοι», βασισμένη σε θεατρικά του Τενεσί Ουίλιαμς και το «Κ. Π. Καβάφης: Επάγγελμα Ποιητής», δραματοποίηση κειμένων και πεζών ποιημάτων του Αλεξανδρινού. Φέτος παρουσίασε το πρώτο θεατρικό (1958) του Εντουαρντ Αλμπι, «Η Ιστορία του Ζωολογικού Κήπου», που μεταφέρθηκε και στη συμπρωτεύουσα. Οι παραστάσεις ολοκληρώνονται σήμερα στο θέατρο «Ανετον».

Το έργο πραγματεύεται τις σχέσεις εξουσίας. Δύο άνδρες, οι Πίτερ και Τζέρι, ανταμώνουν σ΄ ένα «παγκάκι» στη Νέα Υόρκη. Ο Τζέρι έχει αυταρχική συμπεριφορά και στόχο να υποδουλώσει τον Πίτερ. Η ομάδα «Θε.Αμ.Α.» προσπαθεί να αναδείξει τη διεκδίκηση δικαιωμάτων και εξουσιών από τα άτομα με αναπηρία, μετεγγράφοντας σκηνοθετικά το παγκάκι σε αναπηρικό αμαξίδιο με τη συμβολική προέκτασή του σε… «καρέκλα», δηλαδή εξουσία.

«Είναι μια μάχη με έπαθλο το δικαίωμα», εξηγεί ο πρωταγωνιστής της παράστασης, Μιχάλης Ταμπούκας (Τζέρι) – από τα μη ΑμεΑ μέλη του θιάσου. Είχε σκηνοθετήσει το 2009 τη μικρού μήκους ταινία «Γιγάντιοι Βηματισμοί», που προβλήθηκε στο 3ο Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ και Αναπηρία – Emotion Pictures και ξέρει καλύτερα από εμάς πως «όταν χρησιμοποιείται η λέξη «διαφορετικό» για την αναπηρία, είναι εντελώς άστοχο. Διαφορετικό σημαίνει μοναδικό, όχι αναπηρία». Μιλώντας εξ ονόματος όλου του θιάσου, επεξηγεί: «Η αναπηρία δεν είναι απλώς μέρος της ζωής μας, αλλά οργανικό κομμάτι της ανθρώπινης ύπαρξης. Ετσι και στο θέατρο. Το θέμα είναι ο άνθρωπος που βρίσκεται πάνω στη σκηνή και όχι αν και κατά πόσο μπορεί να κουνά τα χέρια ή τα πόδια του. Είναι πέρα από την αναπηρία. Οπως και πέρα από την αναπηρία είναι το ίδιο το «Θε.Αμ.Α.»».

* INFO: Θέατρο «Ανετον» (Παρασκευοπούλου 42 & Κωνσταντινουπόλεως, Θεσσαλονίκη, 2310869869 / 6939 308409). Πληροφορίες: http://theatern-disability.blogspot.gr

n.ralli@efsyn.gr

πηγή:http://www.efsyn.gr/

www.prosvasis.co
www.accessiblebooking.com

«Ζω… επιβιώνοντας»: Το συγκλονιστικό άρθρο μιας 18χρονης που μόλις τελείωσε το σχολείο!

Το κείμενο αποτυπώνει τις αγωνίες και τα όνειρα της σύγχρονης γενιάς, σε μία δύσκολη όσο ποτέ εποχή…
971261

Μία 18χρονη πρώην μαθήτρια από την Πάτρα, μία μαθήτρια που από τον Σεπτέμβριο και μετά αναμένεται να γίνει φοιτήτρια (περιμένοντας τις βάσεις για να δει σε ποια σχολή πέρασε), έστειλε στο patrasevents.gr ένα φοβερό κείμενο που αποτυπώνει τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει η σύγχρονη γενιά, σε μία εποχή αμφίρροπη, όσο ποτέ.

Μία γενιά 17άρηδων και 18άρηδων που έχοντας τελειώσει το σχολείο, βλέπουν τη ζωή να ανοίγεται μπροστά τους, σε έναν δρόμο όμως στενωπό, καθορισμένο από την σύγχρονη εποχή. Διαβάστε το κείμενο γιατί αξίζει τον κόπο. Αντικατοπτρίζει σε μεγάλο βαθμό όχι μόνο την προσπάθεια και τις αγωνίες της νεολαίας, αλλά παράλληλα αποτυπώνει την σημερινή καθημερινότητα για την μεσοαστική οικογένεια.

Το κείμενο έχει ως εξής: «Οι μέρες περνούν πιο αργά τα καλοκαίρια… Πόσο μάλλον όταν πρόκειται για ένα δύσκολο καλοκαίρι. Μόλις τελείωσα το σχολείο και περιμένω τις καταραμένες τις βάσεις να δω που πέρασα. Ήταν μια δύσκολη χρονιά. Ξέχασα το σπίτι μου. Ήμουν συνέχεια στο σχολείο και το φροντιστήριο… Κούραση. Και τελικά αυτή η κούραση μου βγήκε και στις Πανελλήνιες και ενώ όλοι, άλλα περίμεναν από εμένα… άλλα κατάφερα εγώ…

Μαύρα χάλια! Καλά όχι κι έτσι, αλλά είχα μάθει να είμαι πάντα τέλεια και ανάμεσα στους πρώτους! Στη ζωή όμως δεν παίρνουμε πάντα ό,τι θέλουμε. Τον χειμώνα δούλευα ταυτόχρονα με το σχολείο. Τα χρειαζόμουν τα χρήματα. Βλέπετε όπως έχουν έρθει τα πράγματα οι οικογένειες τα βγάζουν δύσκολα πέρα.
Είμαστε τετραμελής οικογένεια και τα έξοδα είναι πολλά.

971262

Τι τα θες, όλα είναι στο πρόγραμμα, αρκεί να μην τα παρατάμε ποτέ. Σαν να μην φτάνουν όμως όλα αυτά, ένα παιδί στην ηλικία μου έχει να αντιμετωπίσει ένα μέλλον που μοιάζει τρομαχτικό καθώς δεν ξέρει τι να περιμένει, ένα παρόν που δεν το ευχαριστεί και τόσο και ένα παρελθόν ( η συμβίωση με την οικογένεια), που δείχνει πως θα κρατήσει για πάντα λόγω της κρίσης, καθώς δεν είναι εύκολο να νοικιάσεις σπίτι μόνος σου αν περάσεις στην ίδια πόλη με τόσα έξοδα που ήδη έχουν οι δικοί σου.

Πάει το όνειρο της ξέφρενης φοιτητικής ζωής…. Τσάμπα ήθελα να τελειώσω το σχολείο… Εξάλλου ήδη μου λείπει και αυτό και το ότι ήμουν παιδί και με αντιμετώπιζαν σαν παιδί. Ενώ τώρα… Πρέπει να επωμιστώ ακόμη περισσότερες ευθύνες λες και δεν είχα αρκετά και πριν στο κεφάλι μου. Και η μεγάλη βλακεία στις μέρες μας είναι πως οι μεγάλοι μας βρίζουν.

Μας λένε ανεύθυνους, τεμπέληδες, χαραμοφάηδες που τρώμε τα λεφτά του μπαμπά. Όλοι οι νέοι είμαστε ίδιοι μπροστά στα μάτια τους. Ήρθαν να με ρωτήσουν αν έχει ο μπαμπάς λεφτά για να τα φάω; Ξέρουν μήπως ότι η μαμά μου σε ηλικία 53 ετών απολύθηκε μέσα στην χρονιά με τα περισσότερα έξοδα καθώς πλήρωνε το φροντιστήριό μου; Εξάλλου αυτός ήταν ο λόγος που δούλευα τον χειμώνα.

Αλλιώς…. no φροντιστήριο. Ο πατέρας μου από την άλλη παίρνει τα μισά λεφτά από ό,τι έπαιρνε τόσα χρόνια από την δουλειά του. Εμείς όμως, ζούμε, αναπνέουμε, έχουμε ανάγκη να φάμε καθώς δεν φωτοσυνθέτουμε, τα έξοδα τρέχουν… Κατά τ” άλλα τρώμε το παραδάκι του μπαμπά ενώ με το ζόρι τρώμε γενικά. Ο αδερφός μου είναι 16 χρονών. Φέτος το καλοκαίρι για να μαζέψει χρήματα βάρεσε κάτι ξεγυρισμένα 16ωρα την ημέρα σε ταβέρνα. Βέβαια, όλοι οι νέοι είμαστε τεμπέληδες!!

Εγώ βρήκα δουλειά στην άλλη άκρη της Πάτρας και τι να κάνω… τα ήθελα τα λεφτά και πηγαίνω. Ανάγκες. Το ρητό λέει, » υπάρχει διαφορά στο να ζεις και στο να επιβιώνεις απλά». Ναι, εμένα μου το λες; Ποιος ενδιαφέρθηκε όμως για τα δικά μου όνειρα που ένας Θεός ξέρει πότε θα τα πετύχω;Η ζωή είναι μικρή, είμαι ήδη 18 και νιώθω να μην έχω κάνει τίποτα από όσα ήθελα… Μόνο λίγα. Έχω καταπιέσει την παιδικότητά μου και μεγάλωσα πρόωρα για να παλέψω και να αντέξω σε τόσο δύσκολες συνθήκες. Νιώθω πως όλη μου η ζωή ήταν μια προετοιμασία για μια μαύρη συνέχεια.

Μια διαιώνιση της ίδιας ανοησίας που κάνει τους ανθρώπους να μπαίνουν σε έναν φαύλο κύκλο που λέγεται σπίτι-δουλειά, σπίτι δουλειά and over again. Γιατί; Γιατί έτσι μας μάθανε. Να ψάχνουμε μια δουλίτσα ( όχι δουλειά), να χτίσουμε ένα σπιτάκι ( δεν έχω δικαίωμα δηλαδή να θέλω σπιταρώνα), να κάνω έναν καλό γάμο με ένα καλό παιδί ( άλλη κουβέντα αυτό, πείτε μου ποιος θα κρίνει αν αυτός που είμαι μαζί του είναι καλός ή όχι;). Ωραία νοοτροπία έχει η προηγούμενη γενιά λοιπόν.

Που βολεύτηκε καλά με τα ρουσφέτια σε καίριες θέσεις, που παντρεύτηκε με προξενιά γόνους πλούσιων οικογενειών, που έβγαλε λεφτά από το χρηματιστήριο και μου τα έχασε μέσα σε μία νύχτα, που πήρε δάνεια να χτίσει σπίτια και θα τα χρωστάει για 20 χρόνια ακόμα, που έπαιρνε ο γείτονας νέο αυτοκίνητο και αμέσως και οι υπόλοιποι έκαναν νέα αγορά, που γέννησε παιδιά που δεν ήταν σε θέση να τα μεγαλώσει σωστά.

Ναι, βέβαια, έσπερνε παιδιά γιατί έτσι λέει η Εκκλησία, όχι προφύλαξη. Χαχαχαχα, ναι, βλέπω λοιπόν πώς τα μεγάλωσε ο »Θεός» τα παιδιά που έκαναν οι μεγάλοι. Και για να μην παρεξηγηθώ, πιστεύω στον Θεό, αλλά ρε φίλε, δεν νομίζω ο Θεός να είπε όχι προφυλακτικό. Μάλλον οι άνθρωποι τα είπαν αυτά και απομάκρυναν την νεολαία από την Εκκλησία με όλα αυτά τα δήθεν.

Να σε δω εσένα mister mister… who cares ποιο είναι το όνομά σου, που έχεις 5-6 παιδιά γιατί και οι γονείς σου είχαν τόσα, όταν σκάσει μύτη η κόρη σου στο σπίτι στα 16-17 με το νέο της αγόρι αν θα θες να χρησιμοποιεί προφυλάξεις ή όχι. Φάση θα είχε να δω τα μούτρα σου. Έτσι για να τα λέμε και όλα, μην ζούμε μόνο για το φαίνεσθαι. Αλλά εγώ δεν είμαι άδικη, δεν θα πω πως όλοι οι »παλιοί», ετών 45 και πάνω είναι ίδιοι όπως λέτε εσείς για μας τους νέους.

Ξέρω πως οι άνθρωποι διαφέρουν. Ο καθένας μας είναι μοναδικός και ανεπανάληπτος. Να το ξέρετε αυτό. Και αυτό ισχύει για όλους τους ανθρώπους, όλου του κόσμου, οποιασδήποτε θρησκευτικής και φυλετικής ομάδας. Άντε για να μην κρατάμε και μέσα μας πράγματα. Είμαι ελληνίδα, γέννημα θρέμμα Πάτρα και ο ρατσισμός που βλέπω γύρω μου δεν έχει προηγούμενο.

Οι γονείς δεν είναι ρατσιστές βέβαια, αλλά αν η κόρη τους τα φτιάξει με Αλβανό ή ο γιος τους με Ρουμάνα βγάζουν καντήλες και ανεβάζουν πίεση. Βέβαια, όταν το »πρόβλημα» σας αγγίξει, μπει στο χρυσό κλουβί σας (σπίτι), ξεχνάτε την εικόνα που θέλετε να βγάζετε προς τα έξω! Γελάω!! Τελικά ίσως εγώ όντως ζω κι ας είμαι απογοητευμένη με όσα συμβαίνουν γύρω μου. Και ξέρετε γιατί ζω; Γιατί είμαι εγώ, ο εαυτός μου, ζω για μένα και όχι για τον κόσμο και αυτό με κάνει ευτυχισμένη»

πηγή: http://www.patrasevents.gr/

www.prosvasis.co
www.accessiblebooking.com

Δείτε…! Η συγκλονιστική ιστορία αυτού του κοριτσιού!

Ένας εκτυπωτής 3D θα της αλλάξει τη ζωή!!!

Αυτό το κοριτσάκι γεννήθηκε χωρίς δάχτυλα στο ένα της χέρι. Παρά τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει στην καθημερινότητά της, ένας εκτυπωτής 3D θα της αλλάξει τη ζωή!
15
Η Hayley Fraser, μόλις 5 ετών, γεννήθηκε χωρίς δάχτυλα στο αριστερό της χέρι. Για να βγει φωτογραφίες με τους φίλους της ή ακόμα και με την οικογένειά της, αναγκάζεται να κρύψει τα χεράκια της, για να μην της θυμίζουν και οι φωτογραφίες αυτό που ζει καθημερινά.

αρχείο λήψης (1)

αρχείο λήψης (2)

Οι γονείς της στράφηκαν στο ίντερνετ και ζήτησαν βοήθεια από απλούς πολίτες, καθώς το βρετανικό κράτος δεν μπορούσε να καλύψει τα έξοδα για την αποκατάσταση της υγείας της.

Μία εταιρία από τις ΗΠΑ υποσχέθηκε και εκτύπωσε σε 3D εκτυπωτή ένα βιονικό χέρι, σε ροζ και κίτρινο χρώμα.
Για τη δημιουργία αυτού του βιονικού χεριού, χρησιμοποιήθηκε η νέα τεχνολογία εκτύπωσης στο Πανεπιστήμιο του Γουισκόνσιν, και οι δημιουργοί του εμπνεύστηκαν από έρναν ήρωα παιδικών κώμικ: τον Ironman.

πηγή:newsit.gr

www.prosvasis.co
www.accessiblebooking.com